Chegados ao século VIII, quixo facer fincapé na figura de San Froitoso de Braga, a quen se lle atribúe a creación (ou inspiración, cando menos), da Regula Communis e da Regula Monachorum, dicir que no ano 2025 a asociación visitou a igrexa prerrománica de San Fructuoso de Montelios. Nese instante aborda as características dos mosteiros dúplices, nos que convivían dúas comunidades –unha feminina e outra masculina–; e os mosteiros familiares, institucións cenobíticas dependentes dunha familia nobre laica.

Dando un chimpo no tempo, e logo de mergullar na Reforma Gregoriana, analiza as ordes de Cluny e o Cister, sen esquecer nin a de Santo Agostiño e a propia de San Bieito. Non obviou, outrosí, a sexualidade existente nos claustros monacais, facendo mención dos capítulos de Cluny nos que se sancionaba as condutas pouco decorosas e contrarias aos ditados canónicos do nicolaísmo (prohibición do concubinato) e a simonía (mercado de bens e cargos eclesiásticos). Advertiu, asemade e bebendo das investigacións do profesor Beiras Torrado, que canda o impulso de Cluny e do Cister, Galicia vive a primeira gran revolución agraria, na que o foro era aquel contrato que serviría para explotar e controlar o campo, amais de articular o poboamento medieval no ámbito rural.

Alén de todo o comentado, describe a estrutura e cargos existentes nas comunidades relixiosas na Plena Idade Media e expón cadros nos que sintetiza as características máis destacadas dunha manchea de mosteiros, algúns dos cales han ser de novo mencionados no momento de mergullar nos episodios sobre as congregacións de Castela e Valladolid.

A xeito de conclusión, Picallo informa de que no Reino de Galicia debeu haber non menos de 600 comunidades relixiosas, mentres que nos de León e Castela non se superaron os 200 e 350, respectivamente.

Após a exclaustración, a documentación duns 65 mosteiros foron parar ao Archivo Histórico Nacional (AHN), pergameos que non baixan do número de 10.000, dos que 1.288 proceden tan só da comunidade relixiosa de Oia. Este feito serviu de chamamento para seren reclamados e que se restituísen, de novo, ao acervo cultural galego.