Sorprende que despois de 36 anos aparezan voces e prácticas que intentan levar un tesouro que xa é lugués e galego desde aquela, fóra do lugar que o grande mecenas don Álvaro Gil elixiu no seu momento en proba de amor ao noso país, á súa cultura e ao acervo cultural que herdabamos dos nosos devanceiros. Un camiño que se tripa durante tantos anos acaba por se definir como  colectivo. Seríamos quen neste momento de levar a nosa Muralla para New York, ou mandar a nosa catedral para Pontevedra? Aparte das diferenzas construtivas deste patrimonio, o que os une está precisamente no herdo colectivo que para a nosa cultura propia, galega, representan, pois tamén a xente forma parte do seu ser e dálle a propia nacionalidade ou carácter local.

As novas xeracións edúcanse hoxe na cultura material que ofrece este grande museo ao que Álvaro Gil lle deu sangue e vida, e sen este tesouro castrexo e doutras épocas anteriores e posteriores, non é o mesmo a visión que as xeracións poidan ter do pasado. Nen é o mesmo que as xentes de todo o mundo que nos veñen visitar, contemplen ou non as xoias colectivas na terra onde se descubriron, anónimas elas e xa de herdanza colectiva desde a súa aparición.

LugoPatrimonio apoia con contundencia ao noso Museo provincial de Lugo como lugar incuestionábel para continuar como escaparate de luxo deste tesouro, e lembra que mantelo en vivo como se mantivo durante tantos anos tamén custou cartos e esforzos que foron de todos nós, daqueles e daquelas que contribuímos á súa constante exposición e coidado. Non pode ser, polo tanto, o criterio económico a forza para a retirada das pezas, pois rompería o carácter de mecenado que o seu posuidor lle deu. As obras grandes son de homes e mulleres grandes. As pezas castrexas, dos castrexos, e os herdeiros somos todos e todas nós. Que Lugo siga a sentir  o orgullo de posuír un escaparate de ouro, e que a memoria de don Álvaro Gil siga mantendo o mecenado.

Lugo, a 9 de febreiro do 2010

O Presidente de LugoPatrimonio

Asdo.: Lois Diéguez