As claves foron que a xuíz Marta Canales dixo que era do Estado, polo método utilizado para a adquisición, dado que se mercou dúas veces, o 5 de agosto de 1938 a Manuela Esteban Collantes, viúva de Jaime Quiroga e Pardo Bazán, fillo de dona Emilia, por 403.000 pesetas e entregado o 5 de decembro como regalo para residencia de verán do xefe do Estado, onde se celebraba o Consello de Ministros e recepcións oficiais, como a que se fixo ao rei de Xordania Abd Allah en setembro de 1949. Os Franco adquiriron outras fincas con explotación agropecuaria das que percibían os ingresos, pero a casa civil era a que xestionaba o uso e mantemento do pazo, por tanto, pagábanse os gastos de todo con cartos públicos.

En 1941, fíxose unha operación falsa de compra venda entre particulares, que como sentenciou a xustiza, foi unha simulación xurídica para apropiarse dun ben público. O Estado exerceu o dereito de usocapión, ou prescrición adquisitiva, un modo legal de adquirir a propiedade dun ben por posuílo de forma continuada durante o tempo que fixa a lei, igual ou superior a 30 anos, pero tamén o exerceu a familia Franco polos 43 anos que o Estado non o reclamou.

Devolveuse o pazo e a finca, que non se corresponde coa de Emilia Pardo Bazán, que herda o pazo primitivo do pai, que se destinará posteriormente para o servizo xa que non se sinte a gusto e constrúe as torres, unha obra historicista que concibiu, deseñou e dirixiu persoalmente a súa construción entre 1893 e 1907.

Rematou facendo alusión a pezas arqueolóxicas que se trasladaron para adorno, como a balaustrada da solaina do Pazo de Bendaña que foi desmontada para colocar no xardín, as esculturas do mestre Mateo que estaban no Concello de Santiago, e as pías románicas da igrexa de Moraime. Estaba pendente a sentencia do Tribunal Supremo para a liquidación aos Franco como pusuidores de boa fe.