INICIO
ODA A OURENSE
Aos pés do monte Alegre nacín en ti,
Ourense, ás dez en punto da catedral,
e había seica un sol de Acuario,
unha brisiña e ningunha nube.
Miráchesme crecer desde os teus balcóns,
a flor primeira vina nun teu xardín,
pois sabiamente me ensinaches
entre os teus brazos de nai de pedra.
Coa alma venerei a dourada luz
que baixa desde o ceo do teu abril
e a néboa ou cinza voadora
que por decembro che envolve os ríos.
E cantas veces áxil e xogoral
corrín nas túas alturas de inxel verdor
e desde a cima dunha lomba
me descolguei como folla ao vento!
Quedaban os carballos detrás de min,
as xestas espreitaban o meu pasar,
e o Loña de íntimas orelas
beixos me daba cos seus amieiros.
Ás veces, sobre a hora crepuscular,
á Ponte Vella ía pra desde alí
fixar a fronte no occidente
en que o teu Miño se esvaecía,
pois, canso eu do hábito circular
do teu recinto inmóbil e montañés,
coas palmas xuntas ás meixelas
un oceano soñaba infindo.
Oh nai, e tanto que mo insinuabas ti
alén do teu purpúreo e azul confín,
rizado soño do meu peito
que imaxinaba gaivotas gaias!
Millán Picouto.